عباسی شهردار منطقه ۱۷ : درخواست ما برای جذب نیرو ربطی به انتخابات ندارد / مداح تشکری هاشمی نیستم

شهردار منطقه ۱۷ سرانجام حاضر به پاسخگویی به ابهامات درباره استخدام های دقیقه ۹۰ شد؛ استخدام هایی که با دستور یاران قالیباف در روزهای انتخاب شهردار جدید تهران انجام گرفت. اما این پاسخ ها آنقدر متناقض بود که مشخص نکرد در نهایت این استخدام ها بر چه اساسی و برپایه چه دستوری انجام گرفته است.

به گزارش رویداد۲۴ در پی انتشار گزارشی ذیل عنوان «برداشت یاران «قالیباف» از سفره شهرداری این‌بار در منطقه ۱۷» که اشاره به استخدام‎های نجومی در ساختار شهرداری تهران به دستور تشکری هاشمی معاون منابع انسانی شهرداری تهران در دوره محمد باقر قالیباف داشت، مهدی عباسی شهردار منطقه ۱۷ خبرنگار رویداد۲۴ را دعوت کرد تا به ارایه توضیحاتی بپردازد و از اساس این استخدام‎ها را رد کند؛ ادعایی که در توضیحات پراکنده و گاه متناقض او با واقعیت همخوانی نداشت.
ساختمان بزرگ شهرداری تهران در منطقه ۱۷، رو‌به‌روی بیمارستان ضیاییان است. از درب ورودی که داخل می‌شوم، محوطه بزرگی است که با فضای سبز و چند نیمکت پر شده است. وارد ساختمان می‌شوم و سراغ دفتر شهردار را می‌گیرم. آقای میانسالی که کنار اتاقش تابلوی “دفتر تکریم ارباب رجوع” نصب شده، می‌گوید انتهای نوار آبی رنگ دفتر شهردار است.
 زیر نگاه‌های متعجب و پچ پچ منشی‌ها و نزدیکان شهردار، در اتاقی می نشینیم تا به ملاقات او برویم. .بعد از نیم ساعت انتظار بالاخره به اتاق شهردار منطقه ۱۷ دعوت می‌شوم. اتاق مجلل و بزرگی که با دو دست مبل، یک میز مستطیل شکل بزرگ که شبیه به میز ناهارخوری است و میز و صندلی اداری شهردار پوشیده شده است.
گفت‌و‌گو را اینگونه آغاز می‌کنیم:
– من برای شنیدن حرف‌های شما آمدم، اگر صحبتی هست بفرمایید.
در آغاز صحبت، از انتشار گزارش بسیار گله می‌کند
در جواب می‌گویم: ما کار حرفه‌ایمان را انجام می‌دهیم و حق را بازگو می‌کنیم، با مجموعه شما هم تماس گرفتیم و توضیح خواستیم اما آنها و شخص شما حاضر به پاسخگویی نشدید. اگر انگشت اتهامی هم وجود دارد، به سمت ما نیست، بلکه متوجه شخص شما و معاونینی است که پاسخگو نبودند.
«حق دارند جواب نمی‌دهند. از شما خبرنگارها می‌ترسند!»
– اگر همه چیز شفاف است، چرا باید ترسی از پاسخگویی باشد؟
«ما ساختمان‌های مجموعه را افزایش دادیم و پراکندگی ساختمان داریم. از این جهت بخشی از ساختمان‌ها از حصار خارج شدند و حفاظت از آن‌ها سخت شد و به همین جهت ما به نیروی خدمات و نگهبان در منطقه احتیاج پیدا کردیم. بنابر صورت جلسه ای که هر ساله، منابع توسعه انسانی با مناطق می‌بندد، ما گفتیم این صورت جلسه مورد تایید ما نیست و باید سقف نیروی خدمات و نگهبانی ما افزوده شود. در تاریخ ۱۸ دیماه ۹۵، زمانی که هنوز نه حرفی از انتخاب بود و نه حرفی از کاندیدا، نامه ای را به آقای‌تشکری هاشمی نوشتم و درخواست افزایش نیروی نگهبان دادم.»
کاغذی را از لای پوشه بیرون می‌آورد و ادامه می دهد: «در بند ۶ این صورت جلسه که اینجا است، آمده که تعداد ۲۴ نفر با توافق حوزه منابع توسعه انسانی در قالب نیروی خدمات، با حداکثر مدرک تحصیلی دیپلم، به تعداد نیروی پیمانکاری افزوده‎ شد. یعنی پذیرفتند که سقف نیروی انسانی افزایش پیدا کند و این دستور جلسه، مصوب نیمه سال ۹۵ است. اما آن جا این را از ما نپذیرفتند و گفتند کمیسیون ساماندهی نیروی انسانی شهرداری تهران باید این را تصویب کند.»
عباسی در ادامه می گوید: «ما در تاریخ ۴ اردیبهشت ۹۶، نامه دیگری به آقای تشکری‌هاشمی، نوشتیم و بیان کردیم که پیروی نامه ۱۸ دیماه، درباره درخواست نیروی نگهبانی و خدمات، گفتیم خواهشمند است با عنایت به تشکیل کمیسیون منابع انسانی و صورت جلسه ساماندهی نیروی انسانی مبنی بر توافق صورت گرفته، از طریق کمیسیون، اقدام لازم صورت بگیرد.»
 ۴ اردیبهشت ۹۶، یعنی ۲۵ روز مانده به انتخابات!
شهردار جوان پاسخ می‌دهد که این کار اداری است ربطی به انتخابات و رفت‌و‌آمدها ندارد. درخواست ما برای جذب نیرو در شهریور و دیماه ۹۶، ربطی به انتخابات ندارد.
گریزی به نامه مورخ ۱۵ آذر به امضای آقای تشکری‌هاشمی می‌زنم:
-با فرض اینکه ارتباطی ندارد، چه پاسخی برای نامه ۱۵ آذر سال ۹۵ به امضای آقای تشکری‌هاشمی، مبنی بر استخدام و جذب نیروی جدید در شهرداری دارید؟
شهردار جوابی نمی‌دهد و دوباره به کاغذهای روی میز برمی‌گردد: «از این‌ها بگذریم. من نامه دیگری را در تاریخ ۱۴ دی ماه ۹۵ نوشتم:
۱-با توجه به مکاتبات قبلی، مبنی بر صدور مجوز جهت استخدام نیروی انسانی، به تعداد ۴۰ نفر ( ۴۰ نفر از آن جهت که تعداد بالا را درخواست دهیم تعداد مورد نظر را در اختیارمان قرار دهند)،  به استحضار می‌رساند با توجه به وسعت و پراکندگی ساختمان‌های اداری منطقه ۱۷و تعداد کل نیروهای شاغل در حوزه ها و ادارات، فشار کاری زیاد بر روی نیروهای خدماتی وارد گردیده و هر نیروی خدمات به تعداد بیش از ۳۳ نفر کارمند سرویس دهی دارد.
۲-با توجه به تدفین شهدای گمنام و ایجاد مزار شهدا در بوستان همجوار منطقه، در حال حاضر فاقد پوشش حفاظتی است و فرمانده یگان حفاظتی، به جهت تامین امنیت ساختمان‌های تحت پوشش، نیاز مبرم به افزایش نیرو در منطقه را اعلام نموده‌است. شایان ذکر است، این منطقه نیروهای حفاظتی را به شکل شیفت‌های ۲۴-۲۴ نموده‌است و این مساله باعث بروز مشکلاتی است و الی آخر. خواهشمند است جهت ارتقای کیفی سطح خدمات، با درخواست افزایش نیرو در این منطقه موافقت کنید.»
– نتیجه این نامه‌نگاری‎ها چه شد؟
«این نامه‌نگاری‌ها ادامه یافت تا در تاریخ ۱۶ مرداد ماه ۹۶، یک مجوز به کارگیری ۲۰ نفر از اعضای مجموعه هادیان شهر را به اعلام کردند. ۲۰ نفر با تحصیلات لیسانس و دیپلم و سوم راهنمایی.»
به وسط حرفش می‌پرم و می‌پرسم:
– شما که درخواست نیرو با تحصیلات دیپلم داده بودید!
شما نفستان از جای گرم درمی‌آید، یک نفر لیسانس دنبال کار بوده و درخواست داده تا استخدام شود. نیروی خدمات داریم فوق لیسانس است! ما نیرویی به کارگیری نکردیم. به چند دلیل: اول اینکه نیرویی در اینجا وجود ندارد که به کار بگیریم و دوم سیر استخدام این ها طی نشده و فقط مکاتبه ای انجام گرفته که این اسامی است و سوم: تاریخ ۳۱ مرداد ۹۶ که فردای آن آقای قالیباف رفتند، نامه دیگری را زدیم. این نامه را از این جهت زدیم که سر اسامی اعلام شده اختلاف داشتیم. گفتم ما این نیروها را به کار نمی‌گیرم.  چون ۱۰ نفر نیروی آماده به کار در اینجادارم، اگر قرار است کسی جذب شود،آن‌ها باید جذب شوند. مثلا ما نیروی خدمات داریم، درفضای سبز کار می‌کند ولی حقوق را از پیمانکار می‌گیرد نه ما. ۱۵ سال هم سابقه کار دارند. بخاطر همین ما نامه‌ای را به اداره کل منابع انسانی ارسال کردیم که پیرو نامه ارسانی مبنی بر استخدام ۲۲ نفر برای استخدام در منطقه، نامه مذکور کان لم یکن اعلام شده و نیازی به استخدام این تعداد نیرو نمی‌باشد و ما هم هیچ نیرویی را جذب نکردیم.»
اشاره می‌کنم به نظرات (کامنت ها) زیر گزارش و شخصی که اعلام کرده بود من جزو همان لیست ۲۰ و چند نفره‌ای هستم که استخدام شدم!
عباسی پاسخ می‌دهد: «من مرجع استخدام نیستم! به من اسامی می‌دهند مثلا، می‌گویند این تعداد را استخدام کن!»
– در جایی‌که تعداد زیادی نیرو به شکل پیمانی و قراردادی هستند، چرا از همان نفرات استفاده یا استخدام نمی‎کنید و نیرو از خارج شهرداری اضافه می‌کنید؟
«ما نیرو از خارج نمی‌آوریم. ۱۰ نفر از همان لیست ۲۲ نفره ای که معرفی کردیم، افرادی بودند که ۲ سال پیش تعدیل نیرو شده بودند. اسامی این افراد را می‌دهم تا شما با آن‌ها تماس بگیرید. قریب به اتفاق آن‌ها تعدیل شده بودند. یکی دو نفر هم داشتیم که جدید بودند. من مداح آقای تشکری نیستم و از جمله کسانی بودم که بالاترین اختلاف را با ایشان داشتم. آقای تشکری به من گفتند که این‌ها یکسری افرادی هستند که ۵-۶ سال است بیمه شهرداری هستند و در جاهایی به آن‌ها بی‌مهری شده است.  مگر شهردار چند نفر از آشنایان خود را به بدنه شهرداری می‌آورد؟ اتفاقا کسانی که می‌توانند نیرو بیاورند، کارمندان خرد هستند. این‌ها خیلی بهتر از مدیران ارشد می‌توانند نیرو بیاورند. من این را از روی تجربه مدیریتم می‌گویم. در مناطق ۲۲ گانه در چندساله اخیر، من جذب نیروی نداشتم و نامه‌های آن‌ها را بایگانی زدم و استخدام نکردم. به آقای هاشمی هم نامه نوشتم گفتم اگر می‌خواهید به من محبت کنید، من چند نفر کارمند دارم که استخدام نشده‌اند. این‌هارا استخدام کنید. ما کم جذب‌ترین منطقه در بین مناطق ۲۲ گانه بودیم.»
– نامه‌های بایگانی شده تان که نشان می‌دهد کسی را استخدام نکرده‌اید در اختیار ما می‌گذارید تا مدرکی برای اثبات آن باشد؟
(باخنده) «این دیگر از آن زرنگ بازی‌ها است.»
– مدارک ما دال بر استخدام این نیروها‌ است و مدارکی را هم برای اثبات این موضوع داریم، اگر شما برای تکذیب این گزارش، مدارکی را برای ارائه دارید در اختیار ما بگذارید.
اگر سندی مبنی بر اینکه من یک نفر را در اینجا استخدام کردم، دارید، من از شهرداری منطقه ۱۷ می‌روم.
–  این اسناد و مدارک و اسامی آن ۲۲ نفر را در اختیار من می‌گذارید؟
مکثی می‌کند و می گوید: «باید یک بالاپایینی انجام دهم و بعد در اختیار شما بگذارم.»
اشاره‌ای هم به برخی معاونان شهردار می‌کنم که هیچ پیشینه‌ای از تحصیلات و سوابق تحصیلی آن‌ها نیست ولی باز جوابی نمی‌گیرم.
– در جمع‌بندی پایانی صحبت‌هایمان، دوباره تکرار می‌کنم که آیا روزهای منتهی به انتخاب شهردار جدید تهران کسی در شهرداری منطقه ۱۷ استخدام شده است؟
من با قطعیت می‌گویم حتی یک نفر هم استخدام نشده. مکاتبات من مبنی بر این است که من نیرویی را نمی‌خواهم.
– شما که گفتید درخواست نیرو دادید!
بله، ولی بعد دوباره این درخواست را رد کردم . من ساختمان شهربانو و مقبره شهدا را افتتاح کردم و نیاز به نیرو دارم. من از نگهبانان درون مجموعه کم کردم و در جاهای مختلف از آن‌ها استفاده کردم. با خودم فکر کردم، اگر از نیروهایی که ۲ سال پیش تعدیل شده‌اند استفاده کنم. من می‌خواستم لیست اسامی را از بین همه آن‌هایی که تعدیل شده‌اند انتخاب کنم و شبهه ایجاد نشود. همه نیروهای ما هویت دار و شناسنامه دار هستند و بیمه دارند.
گفت‌و‌گوی بی نتیجه با شهردار به پایان می‌رسد. تاریخ نامه‌های بیان شده چندان به هم مربوط نیستند و سردرگمی را بیشتر می‌کند. هنوز به جواب مشخصی درباره این اتفاق نرسیده‌ایم.
۱۷از رنجی که می‌کشیم؛ روایت نگهبانان شهرداری منطقه
قبل از خروج از شهرداری به سراغ نگهبانان محوطه می‌روم. می‌گویم خبرنگارم. یک پیرمرد سالخورده و آقای حدودا ۴۵ ساله. اول می‌ترسند حرف بزنند، اما بعد از چند دقیقه انگار سفره دلشان باز می‌شود، می‌گویند هنوز حقوق مرداد ماه پرداخت نشده، بیمه ما هر ۶ ماه یک‌بار رد می‌شود. ۸ سال است که اینجا خدمت می‌کنیم ولی هنوز پیمانی هستیم. اسم‌مان نگهبان است ولی از ساعت ۵ بعد از ظهر امشب تا ۵ صبح فردا مشغول به کاریم و کار باغبانی و نظافت را هم انجام می‌دهیم و دریافتی حقوق ما یک میلیون و سیصد و پنجاه هزار تومان است.
در محوطه شهرداری دوری می‌زنم، مقبره شهدای گمنام، هنوز تکمیل نشده و پر از آجر و تیرآهن است و به نظر نمی‌رسد نیاز به نیروی محافظتی داشته‌باشد.
 هنوز منتظر اسامی و نامه‌های شهردار منطقه ۱۷ هستیم
همچنان، علی رغم قول شهردار منطقه ۱۷ برای در اختیار گذاشتن مدارک و لیست اسامی ۲۲ نفری که بنا بود استخدام شوند، چیزی به دست ما نرسیده و پرونده  استخدام‌های نجومی همچنان باز است.
صحبت‌های متناقض مهدی عباسی، شهردار منطقه ۱۷، نه تنها نتیجه ای را در جهت شفاف‌سازی به دنبال نداشت، بلکه بر میزان سردرگمی در راستای کنار هم قرار دادن این اطلاعات افزود.